Hallo allemaal,
Hier dan weer een puntje van mijn kant.
Dat is wel een hele tijd geleden, was er ook totaal niet meer mee bezig.
We zijn eerst op vakantie geweest, 15 dgn naar Gran canaria.. was een heerlijke warme tijd!
Redelijk kunnen genieten, want in ons achterhoofd waren we bij de vriend van mijn moeder. Deze was ongeneeslijk ziek!
In mei werd er geconstateerd dat hij de ziekte van Kahler had!
Het is allemaal in een heel snel tempo gegaan, je gaat met klachten van een zere rug naar de dokter om vervolgens een week later te horen dat je kanker hebt! Ik had er ook al eens over gepunt geloof ik.
De vriend van mijn moeder gaf aan dat hij het wel vol zou houden totdat wij er weer waren van vakantie... maar toch ben je bang dat het gebeurt als je er niet bij bent!
Maar.... hij heeft het volgehouden... een week na onze vakantie ging het steeds slechter en gaf hij vorige week zondag aan niet meer verder te willen leven. Hij was al dik 2 mnd bedlegerig en kon zelfstandig niets meer doen.
Was afhankelijk van de zorg van anderen.
Zondag werden we gebelt dat we over moesten komen, het ging niet goed.
Hij had een paar uur van te voren aangegeven dat hij zijn kinderen en mijn moeder wilde spreken, hij vroeg hen om goedkeurig om tegaan.. bijzonder he?
De arts heeft hem toen een slaapmiddel gegegeven en voor zijn gevoel is daarmee zijn leven opgehouden. Wij hebben nog 2 dagen en nachten gewaakt. Hij heeft 2x een injectie met dormicum gehad , deze 14 uren dat ze werkzaam zijn overleeft. Maandag's is hij aangesloten op een cassette die elk uur een dosis morfine en dormicum gaf. Maandag nacht is hij rustig ingeslapen! Het was een heel bijzonder moment dat wij allen rond het bed stonden toen hij zijn laatse adem uitblies.
Voor zijn kinderen breekt er een zware tijd aan, zij hebben hun moeder 3 jaar geleden verloren aan kanker.. zij zijn midden 30 en moeten verder zonder ouders! Onbegrijpelijk toch?
Voor mijn moeder komt het gemis, ze heeft hem de laatse 3 mnd dag en nacht verzorgt.. Ook zij is 4 jaar jaar geleden haar man ( niet mijn vader) verloren aan een hartaanval. Ze heeft dus haar 2de patner verloren!
het leven is soms oneerlijk...
Vragen van waarom?
Vandaag gaan we met z'n allen naar haar toe, soep eten en herinneringen ophalen aan de laatste maanden en dagen.
Ik zal vanaf nu ook weer wat meer op punt zijn, al is het alleen maar om mijn gevoelens op papier te zetten....
Hoop mijn vaste punters snel weer te mogen begroeten hier!
Liefs MQ!
